Άγ. Ιωάννης ο Βραχωρίτης: συναξάρι

 

  Ένας από τους σημαντικότερους νεομάρτυρες της περιοχής μας ήταν ο αγ. Ιωάννης ο Βραχωρίτης. Τούρκος σε καταγωγή, γιος του Σεΐχη της Κόνιτσας.Γεννήθηκε το 1780 στην Κόνιτσα και ονομάστηκε Χασάν. Σπούδασε κοντά σε ιεροδιδάσκαλους του Ισλάμ. Έπειτα από λίγα χρόνια οι ικανότητές του εγκρίθηκαν από τον Αλή Πασά και στάλθηκε να υπηρετεί τον διοικητή της Αιτωλοακαρνανίας Γιουσούφ Αράπη στο Βραχώρι.

  Ο νεαρός Χασάν έδειχνε συμπόνοια ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκείας και θλιβόταν βλέποντας την κακομεταχείριση των χριστιανών από τους Τούρκους. Μια ξαφνική συνάντηση με τον ιερέα του αγ. Δημητρίου στο Αγρίνιο άλλαξε τα πάντα στη ζωή του. Πρώτη φορά άκουσε για την αγάπη του Θεού και την αποδοχή του προς όλους τους ανθρώπους. Έκπληκτος διαπίστωσε οτι ο ιερέας δεν τον μισούσε .

  Μετά τη συνάντηση άλλαξε εσωτερικά και έτσι ένα βράδυ αποφάσισε να επισκεφθεί το σπίτι του ιερέα ώστε να μάθει περισσότερα για τη χριστιανική πίστη. Το βράδυ της Μ. Πέμπτης αντικρίζοντας τον εσταυρωμένο αποφάσισε να ασπαστεί το χριστιανισμό και ζήτησε από τον ιερέα να βαπτισθεί Χριστιανός. Εκείνος αρνήθηκε γνωρίζοντας το χαμό που θα επικρατούσε και κατέφυγε στην Ιθάκη όπου και βαπτίσθηκε με το όνομα Ιωάννης και έπειτα εγκαταστάθηκε στο χωριό Φυτείες του Ξηρομέρου. Εκεί παντρεύτηκε, δούλευε ως αγροφύλακας και μετέτρεψε μια σπηλιά σε ναό για να προσεύχεται.

  Όμως οι τουρκικές αρχές τον αναζητούσαν και αφού τον εντόπισαν τον συνέλαβαν και προσπάθησαν να τον μεταπείσουν να ασπαστεί ξανά το Ισλάμ. Ο Ιωάννης μπροστά στην ευτυχία που βίωνε κοντά στο Χριστό αρνήθηκε, παρά τις συνέπειες που ήξερε πως θα είχε. Έτσι λοιπόν τον βασάνισαν ανελέητα και τελικά τον θανάτωσαν και τον αποκεφάλισαν στον περίβολο του ναού του αγ. Δημητρίου στο Αγρίνιο στις 23 Σεπτεμβρίου 1814. Το λείψανό του, αφού βεβηλώθηκε μεταφέρθηκε στην ιερά μονή Προυσού όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

  Τόσο στο Αγρίνιο όσο και στην Κόνιτσα τιμάται στις 23 Σεπτεμβρίου και αποτελεί το πλέον ισχυρό παράδειγμα νεομάρτυρα που αποδεικνύει ότι η Ορθοδοξία έχει το προνόμιο της αποκλειστικότητας στη σωτηρία.